STAIRWAY TO PARADISE

Achter de vestibule van het bestaan

Uit de lezing over Stairway To Paradise,

Kloosterkerk, Den Haag, 16 September 2026

 Het textiele werk is zowel een wandkleed als de verbeelding van een glas in lood raam. Deze techniek van vervilt garen op vlies materiaal gebruikte ik al eerder in een werk voor de Bellini opera Bianca en Fernando waar ik de usurpator in de slotscène het hoofd liet buigen naar een langzaam oplichtende verbeelding van de kruisiging van mijn patroonheilige Petrus. De langzaam doorbrekende schitterende zonnegloed bracht het berouw, de inkeer.

In de werken heb ik veel metallic effecten gebruikt om de schittering van het paradijs te weerspiegelen. Daar waar U denkt dat de zon in het tweede doek geel is mag ik U aanraden nog eens tijdens een avond presentatie naar de kerk te komen. De zon komt in kunstlicht door het gebruik van reflecterend garen als het ware los van de voorstelling.



Wat waarschijnlijk opvalt als we vanuit de zichtzijde van het werk naar de zes lamellen kijken, is dat er vijf hoofdkleuren gebruikt zijn; geel, groen tweemaal rood, wit en tot slot blauw. Deze kleuren zijn niet manna uit de hemel komen vallen, of misschien toch. 

STAIRWAY TO PARADISE

Toen ik de opdracht voor deze werken op mij nam had ik juist een serie Sartorial Statues gepresenteerd die geïnspireerd waren door Tibetaans Boeddhisme en de Tibetaanse wijze van het dragen van kleding. Deze kleding heeft feitelijk grotendeels haar wortels in de diverse verschijningsvormen van de Chinese kostuumgeschiedenis. De Sartorial Statues, kleermakers beelden, volgde de kleuren van de vijf elementen die we in de Tibetaanse religie en volkscultuur aantreffen. Geel staat voor aarde, groen voor water, rood voor vuur, wit voor lucht en blauw voor ruimte. Ruimte die we in dit geval als het heelal kunnen lezen.

Een niets vermoedende toerist in het hoge Himalaya gebergte zal deze kleuren te pas en te onpas tegenkomen als de gebedsvaantjes die als feestelijke guirlandes door het hele land lijken te dansen.Naast het de kleuren van het Tibetaans Boeddhisme die een leidraad werden, voerde ik een inspirerend gesprek met een vertegenwoordiging van de geloofsgemeenschap van deze kerk. Hierbij kwam het thema bomen dat de diensten van de kerk dit najaar met elkaar verbindt aan de orde. Hoe volgens het spreekwoord verder een koe een haas vangt, was voor mij in deze vrij eenvoudig. De lezing in zijn geheel lezen →